در صحنه پر پیچ و خم سیاست ایران، پرسش بنیادین «چه کسی برای کشور تصمیم می‌گیرد؟» همچنان بی‌پاسخ مانده و چون سایه‌ای سنگین بر پیکره حکمرانی افتاده است.

در دهه ۸۰ شمسی، اعتراضات خیابانی برخی جریان‌های اصولگرایی به‌عنوان یکی از ابزارهای فشار سیاسی و اجتماعی در ایران شناخته می‌شد. این اعتراضات معمولا در مواقعی که اصولگراها احساس می‌کردند سیاست‌های دولت با اصول و ارزش‌های آنها در تضاد است، اوج‌ می‌گرفت.