جدال روز دوشنبه خبرنگاران با سخنگوی دولت بر سر اینترنت، فقط یک حاشیه خبری نبود؛ نشانه رسیدن خشم عمومی به نقطه جوش بود. دولتی که میگوید مخالف محدودیت اینترنت است، حالا باید توضیح دهد چرا همچنان مردم با اینترنت کند، محدود و طبقاتی زندگی میکنند و چرا هر بار «شرایط خاص» بهانهای برای تعلیق یک حق عمومی میشود.
دبیرکل اتاق بازرگانی مشترک ایران و عراق با اشاره به کاهش تجارت ایران در دو ماه اخیر به دلیل قطعی اینترنت، گفت: اگر تاجری بخواهد با دستگاه ارتباطیاش به اینترنت بینالملل وصل شود، باید به محل اتاق بازرگانی مراجعه کند و آن هم برای زمان محدودی بین نیم تا یک ساعت از اینترنت برخوردار شود که این دسترسی پاسخگوی نیاز تاجران نیست.
رئیس اتاق مشترک ایران و برزیل درباره مشکل تجار در پی قطع اینترنت بینالملل گفت: فرآیند تجارت شرکتهای بازرگانی که در حوزه خرید کالاهای اساسی از کشورهای خارجی فعالیت میکنند، از زمان قطعی اینترنت از ۱۸ دیماه تقریباً متوقف شده است؛ چراکه بیشتر مراودات تجاری از طریق ارسال اسناد، پروفرما و پکینگلیست با استفاده از ایمیل، تلگرام و واتساپ انجام میشد.
رئیس دیوان عالی کشور گفت: وزیر ارتباطات در اظهاراتی عنوان کرد که قطعی اینترنت به اقتصاد کشور خسارت میزند، اما باید به این نکته نیز توجه داشت که اینترنت رها شده که همه چیز آن در دست دشمن است چه خسارتهایی به کشور وارد کرد.
بیستمین روز قطعی کامل اینترنت در ایران، تنها یک عدد ساده در تقویم نیست؛ بلکه نمادی از تداوم سیاستی پرهزینه است که در سالهای اخیر به یکی از نخستین واکنشهای حاکمیت در مواجهه با بحرانهای سیاسی و اجتماعی تبدیل شده است.
در یک سال اخیر، تعطیلیهای مکرر در ایران به دلایل مختلفی مانند؛ قطعی اینترنت بینالملل، قطع برق و گاز و برودت یا گرمای شدید هوا به معضلی ساختاری بدل شده است که بخشهای مهمی از اقتصاد کشور را هدف گرفته است.
علی حکیمجوادی، رئیس سازمان نظام صنفی رایانهای کشور، خسارت قطعی اینترنت را بین ۲ تا ۳ همت برآورد کرده است: روزانه بین ۲ تا ۳ هزار میلیارد تومان اثر مستقیم قطعی اینترنت است اما قطع شدن اینترنت در حوزههای دیگری از جمله اعتماد کاربران، کاهش رتبهبندی بینالمللی و مهاجرت نخبگان نیز اثرات منفی ملموسی دارد.
