وزنامه هم میهن در سرمقاله خود آورده است: گرچه معتقدیم بخش اصلی مشکلات کشور بیش از این که تابع نهادهای اجرایی باشد، تابع شرایط کلی‌تر کشور است که آقای رئیس‌جمهور باید به حل آنها بپردازد و حتی می‌توان گفت از همان تابستان سال گذشته باید ابتدا این مسائل را حل می‌کرد و اکنون دیر شده است، ولی چاره‌ای نیست باید اقدام عملی انجام داد.

شنیده‌ها حاکی از اینست که رئیس کل فعلی بانک مرکزی، که از زمان دولت سیزدهم به این مسند مهم اقتصادی تکیه زده، در حال خداحافظی با منصب خود است. علی شریعتی، عضو اتاق بازرگانی ایران، در ایکس از قبول استعفای فرزین توسط پزشکیان خبر داد و نوشت: «پس از پذیرش استعفای فرزین در دیدار چهارشنبه قبل با رئیس‌جمهور، کمیته گزینش تشکیل شده است و از افراد ذیل برنامه خواسته شده است: دیواندری، شاهپور محمدی، لله‌گانی، پرویزیان، ابولحسنی، دانش جعفری».

در هفته گذشته، عرصه سیاست کشور شاهد ناآرامی جدید و خاصی نبود، اما در همین فضای نسبتا آرام، قیمت دلار افزایش چشمگیری داشت و اکنون دلار بالای 120 هزار تومان تثبیت شده است.

ایران امروز بر سر یک دو‌راهی روشن ایستاده است: یا همچنان با چند نرخی‌ بودنِ پرهزینه و تثبیت‌های دستوری، ظاهری از ثبات کوتاه‌مدت بخرد، اما تورم آینده، جهش‌های دوره‌ای ارز و فرسایش سرمایه اجتماعی را به جان بخرد؛ یا با تک‌نرخی‌سازیِ تدریجی در چارچوب شناور مدیریت‌شده، رانت را قطع کند، سیگنال‌های قیمتی را درست کند و ثبات پایدار بسازد.

در هر نظام اقتصادی، رئیس بانک مرکزی مهم‌ترین چهره سیاست‌گذاری پولی است. اگر تورم مهار نشود و ارزش پول سقوط کند، او اولین کسی است که باید پاسخگو باشد. فرزین، اما تا امروز، نه گزارشی شفاف از عملکردش ارائه داده، نه توضیحی درباره آینده. او ترجیح داده همه تقصیر‌ها را به گردن تحریم، رسانه و «دشمن» بیندازد.