افزایش ۶۰ درصدی دستمزدها هرچند از نظر عددی چشمگیر است، اما با توجه به شرایط بودجهای، تورم ساختاری و اوضاع ملتهب جنگی نمیتواند بهطور کامل نیازهای معیشتی را جبران کند. به ایده «افزایش متناسب با تورم در چند مرحله» نیز نباید دلخوش بود، چون در حال حاضر هیچ پشتوانه حقوقی و قانونی ندارد.
سالهاست که قطار وعدهها برای بازنشستگان سوت میکشد اما در ایستگاه عمل توقف نمیکند.
استاد دانشگاه علامه طباطبایی، با اشاره به فشارهای اقتصادی بر حقوقبگیران گفت تقویت تقاضا از طریق افزایش دستمزد یا سیاستهای حمایتی، در غیاب رشد تولید و ثبات اقتصاد کلان، تنها به افزایش تورم منجر خواهد شد.
بازرس کانون عالی شوراهای اسلامی کار کشور گفت: یک گرم طلا معادل یک ماه حداقل حقوق کارگر است. این واقعیت تلخ بیانگر شکاف عمیق میان دستمزدهای مصوب و هزینههای واقعی زندگی است.
کارگران هنوز در حسرت خانه هستند، اما وعدههای دولت فقط شعار است. پرویز زعیمی، فعال صنفی کارگران ایران پوپلین رشت، میگوید حق مسکن ۹۰۰ هزار تومانی حتی به چشم کارگران نمیآید و در حالی که نمایندگان مجلس برای خود ردیف اعتباری مسکن دارند، قشر کارگر از چنین مزایایی محروم مانده است.
یک فعال حوزه کارگری میگوید: کارگران و حتی حقوقبگیران به ارزانخوری روی آوردهاند. ارزانخوری به معنای معامله با زندگی برای زنده ماندن است. اینکه برای افزایش حقوق سال آینده زمینهسازی کنیم فایدهای ندارد چراکه از آن طرف هیولایی وجود دارد که هرچه قدر دلش بخواهد قیمت را بالا میبرد و نمیتوانند جلویش را بگیرند.
علی مقدسی زاده (رئیس هیات مدیره کانون شوراهای اسلامی کار خراسان جنوبی) در اظهارنظری پیرامون موضوع نسبت سبدهای مطرح شده در شورای عالی کار و حداقل دستمزد گفت: با ارقام مطرح شده، امروز کارگران باید به فکر حاشیه نشینی و چادرنشینی باشند.
