صحنه سیاست ایران این روزها، بیش از هر زمان دیگری، در میان دو نیروی متضاد در نوسان است: از یک سو، سیگنالهای محتاطانه و متناقض درباره ازسرگیری احتمالی گفتوگوهای غیرمستقیم با ایالات متحده، غالباً با میانجیگری سنتی عمان و مصر، و از سوی دیگر، تداوم سیاست فشار حداکثری غرب که با اظهارات سیاسیشده مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی (IAEA) و شروط حداکثری بازیگران اروپایی و آمریکایی تقویت میشود.
رئیس جمهور با بیان اینکه متأسفانه تبلیغات جهتدار به گونهای القا کرده که «هستهای» مترادف ساخت سلاح اتمی است، گفت: تنها ذرهای از پیامدهای ناهمگون و غیرانسانیِ این حوزه، ساخت بمب است و مابقیِ این صنعت در خدمت رفع نیازهای اساسی بشر قرار دارد؛ قصد و اراده ما از گسترش این صنعت، پاسخگویی به نیازهای مردم و ارتقای رفاه کشورمان است، نه تولید سلاح.
درست زمانی که تکلیف پرونده تجاوز پژمان جمشیدی هنوز روشن نشده و خروج او از کشور نیز حواشی بسیاری ایجاد کرده است، روزنامه فرانسوی لیبراسیون از ادعای تازه زنی ۳۱ ساله خبر داده که این بازیگر ایرانی را به تلاش برای آزار جنسی متهم کرده است.
فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت تأکید کرد: وزارت خارجه پیامهایی را برای از سرگیری مذاکرات دریافت کرده است.
مینو محرز، عضو فرهنگستان علوم پزشکی ایران، با تأکید بر اینکه ویروس اچ آی وی هنوز هم وجود دارد، از ترس برخی مسوولان برای گفتن از این موضوع و دیگر بیماریهای حوزه عفونی سخن گفت.
برتریِ چین روشن است. این کشور نفت ارزان میخرد، صنایع ایران را کالاهای چینی پر میکنند و ایران جایگاهی بسیار کمتر از رقبایش در برابر پکن دارد؛ رقبایی که تجارتشان با چین در حدود ۱۰۷ میلیارد دلار (برای نمونه عربستان در سال ۲۰۲۴) است. اگر ایران واقعاً میخواهد از «تأمینکننده خام» به «شریک برابر» تبدیل شود، باید نابرابری موجود در این معادله را بپذیرد، شروطش را بازبینی کند و از این رابطه، سهم بیشتری طلب کند.
طبیعی است که وقتی در هر ماجرایی یک سر آن یک سلبریتی قرار بگیرد موج اخبار سریعتر دهان به دهان میچرخد. اما این ماجرا سر دیگری هم دارد.
