رشد منفی بهار ۱۴۰۴ تنها یک عدد در گزارش مرکز آمار نیست؛ این عدد نشانهای است از بازگشت اقتصاد ایران به مسیر خطرناک رکود و بحرانهای تورمی. تجربههای ۱۳۹۱ و ۱۳۹۷ نشان دادهاند که این مسیر میتواند به جهش ارزی، تورمهای ۴۰ درصدی و سقوط بیشتر قدرت خرید منجر شود.
افزایش دهها برابری قیمت کالاهای اساسی، سفره خانوار ایرانی را کوچکتر کرده و هشدارها درباره بحران تغذیه و افزایش فقر را جدیتر ساخته است. کارشناسان بر ضرورت بازنگری فوری در سیاستهای اقتصادی، مدیریت تورم و حمایت هدفمند از خانوارها تأکید دارند تا از پیامدهای بلندمدت این شکاف معیشتی بر ثبات اجتماعی جلوگیری شود.
آلبرت بغزیان گفت: دولت هرچه در قالب نقدی و پولی به محرومان کمک کند، فایدهای ندارد، چون توسط گرمای تورم آب میشود.
آمارهای اخیر نشان میدهد اقتصاد ایران در مسیر رشد نقدینگی با سرعتی فراتر از ظرفیت تولید حرکت میکند. ترکیب این وضعیت با تحریمهای اقتصادی و فشارهای تورمی، نیازمند سیاستگذاری دقیق و فوری است.
بر اساس محاسبات ریاضی، سبد معیشت حداقلی که در اسفند ۲۸ میلیون تومان محاسبه شده بود، الان به مرز ۵۰ میلیون تومان رسیده است؛ خیلی دقیق بگوییم، نرخ آن امروز بیش از ۴۸ میلیون تومان است.
بحران آب در ایران دیگر نه یک هشدار دوردست، که واقعیتی جاری و تهدیدی فوری برای اقتصاد، امنیت و حیات اجتماعی کشور است. در غیاب تصمیمات سختگیرانه و سیاستگذاری شجاعانه، بحران میتواند به نقطهای بازگشتناپذیر برسد. فرونشست زمین، تورم غذایی، فرار سرمایه انسانی از روستاها و تخریب زیرساختها تنها بخشی از هزینههایی است که کشور برای مدیریت نکردن یک بحران فراگیر یعنی عدم مدیریت منابع آبی کشور پرداخت میکند.
چنانچه که آن روز و پیش از همه چالشهای پیشرو در ماههای بعد و حتی این جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل نیز رئیس دولت چهاردهم، ناخواسته اعتراف کرد که سیاستهای «اقتصاد مقاومتی»، نه تنها نتوانسته است کشور را در برابر تکانههای اقتصادی مقاوم کند، بلکه به بستری برای گسترش فقر و نابرابری تبدیل شده است.
