صحنه سیاست ایران این روزها، بیش از هر زمان دیگری، در میان دو نیروی متضاد در نوسان است: از یک سو، سیگنال‌های محتاطانه و متناقض درباره ازسرگیری احتمالی گفت‌وگوهای غیرمستقیم با ایالات متحده، غالباً با میانجی‌گری سنتی عمان و مصر، و از سوی دیگر، تداوم سیاست فشار حداکثری غرب که با اظهارات سیاسی‌شده مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) و شروط حداکثری بازیگران اروپایی و آمریکایی تقویت می‌شود.