در روزهایی که میلیونها شهروند ایرانی برای دسترسی به ابتداییترین ابزارهای ارتباطی و اطلاعاتی، ناگزیر به عبور از هزارتوی کند و ناامن فیلترشکنها هستند، پرده از یک واقعیت تلخ و تبعیضآمیز برداشته شد؛ «اینترنت سفید»، امتیازی پنهان که تنها در اختیار گروهی خاص از مسئولان و مدافعان فیلترینگ قرار دارد.
در فضای پرتنش این روزهای سیاست ایران، باز هم نامهای قدیمی به صدر خبرها بازگشتهاند. محمدجواد ظریف و حسن روحانی، دو چهره شاخص دیپلماسی و دولت پیشین، بار دیگر هدف حملات سیاسی قرار گرفتهاند؛ حملاتی که برخی آن را ادامه تسویهحسابهای حلنشده برجام میدانند.
هفتههای اخیر وقتی محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام، در اظهاراتی اعلام کرد که لایحه حجاب از دستور کار شورای عالی امنیت ملی خارج شده و دیگر قابلیت پیگیری ندارد، گویی زلزلهای در فضای سیاستگذاری کشور رخ داد. این اظهارات با واکنشهای گستردهای مواجه شد؛ ابتدا تلاشهایی برای عقبنشاندن باهنر از اظهاراتش صورت گرفت، اما توبه او هم برای تندروها کافی نیفتاد.
دبیر کل حزب سازندگی درباره واکنشهای دوباره به موضوع حجاب گفت: نباید به موضوعی که حل شده پرداخته شود. پرداختن به این موضوعات باعث تحریک تندروها میشود و باز دردسر ایجاد میکنند به نظر من آقای باهنر هم نباید در این زمینه اظهارنظر می کرد چراکه یک چیز تمام شده است و قانون همان چیزی است که الان اعمال میشود.
شکست قطعنامه روسیه و چین و بازگشت تحریمهای سازمان ملل، مرگ رسمی برجام را رقم زد. اما پایان برجام نباید به معنای پایان دیپلماسی باشد. ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند عقلانیت، صبر و پرهیز از ماجراجویی است.
تنها چند روز پس از فعال شدن مکانیزم ماشه، بیش از ۷۰ نماینده مجلس دوازدهم در نامهای به شورای عالی امنیت ملی خواستار بازنگری در دکترین دفاعی ایران شدند. آنان استناد کردند که شرایط منطقه تغییر کرده و «فتوای حرمت تولید سلاح هستهای» قابلیت بازنگری دارد.
پس از روزهای پرتنش پساجنگ ایران و اسرائیل و خسارتهایی که بدون تردید به مراکز هستهای ایران وارد شد؛ حالا بار دیگر بازرسان آژانس بینالمللی انرژی اتمی در تهران هستند؛ حضوری اما در غیبت رافائل گروسی، که به نظر میرسد دستکم به این زودیها نمیتواند به تهران بیاید.
