ادامه مسیر کنونی به معنای فروپاشی تدریجی اقتصاد کشاورزی، تخلیه سفره‌های زیرزمینی و از دست رفتن امنیت غذایی آینده است. راه‌حل‌ها ساده نیستند، اما شناخته‌شده‌اند: سیاست سختگیرانه تخصیص، حمایت مشروط از کشاورز و انتقال تدریجی کشاورزی به سمت بهره‌وری، نه کمیت. در نهایت، باید یک اصل روشن را پذیرفت که اکنون آب کالایی نایاب و پرهزینه است، و سیاست «آب مجانی» چیزی جز نسخه‌ای برای فقر، فرونشست، و ورشکستگی نیست.