اقتصاد ایران دیگر فقط با شاخصهای تورم و کسری بودجه سنجیده نمیشود؛ وقتی مجلس برای «نجات اقتصاد» به سراغ طرح سهفوریتی میرود و اقتصاددانان از «ابرتورم» و «فلاکت» سخن میگویند، نشانه آن است که بحران از سطح هشدار عبور کرده است.
با نزدیکشدن به پایان مهلت آتشبس و افزایش تهدیدهای واشنگتن، تحریم، نفت و تنگه هرمز به سه ضلع اصلی فشار و بازدارندگی تبدیل شدهاند. ترامپ از «ضربه اقتصادی بیسابقه» به ایران میگوید و تهران در مقابل، هرمز را یکی از مهمترین اهرمهای راهبردی خود میداند؛ معادلهای که میتواند هم اقتصاد ایران و هم بازار جهانی انرژی را تحت تأثیر قرار دهد.
رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی اعلام کرد سهمیه بنزین در طرح جدید به اعضای خانوار اختصاص مییابد و نداشتن خودرو مانعی برای دریافت آن نیست.
با این وضعیت، دولت در موقعیتی سخت قرار گرفته که بدون واردات بنزین، امکان مدیریت بازار سوخت را نخواهد داشت. آنچه این چالش را پیچیدهتر میکند، ریشههای آن در ضعف سیاستگذاری سالهای گذشته است، زمانی که سیاستگذاران نتوانستند میان تولید و تقاضای داخلی تعادل برقرار کنند و اکنون، این ناترازی، به بحرانی جدی در حوزه انرژی تبدیل شده است.
مهدی افشارنیک در یادداشتی نوشت: امروز همه دنبال این سؤالاند که این تراستیها چه کسانی هستند و چرا پول نفت را نیاوردهاند، اما کمتر کسی میپرسد چرا اصلاً به این فلاکت دچار شدیم؟
یک کارشناس بازار روسیه با اشاره به وضعیت مبادلات تجاری میان دو کشور گفت: در مجموع حجم صادرات ایران به روسیه حدود ۱.۶ میلیارد دلار است، در حالی که مجموع مبادلات به حدود ۶ میلیارد دلار میرسد که بخش عمده مبادلات ما با روسیه را واردات نهادههای دامی، غلات و روغن تشکیل میدهد.
به گفته یک کارشناس حوزه مسکن؛ بازار جذابیت خود را در مقایسه با چند سال گذشته از دست داده و با شرایط کنونی امکان رشد یا سقوط انفجاری در شرایط فعلی دور از انتظار است.
