از تصویب اشغال غزه تا تصویب خلع سلاح حزب‌الله و توافق ارمنستان و آذربایجان؛ ماجرا چیست؟

به گزارش پایگاه خبری تیترنیوز،  اشغال کامل غزه به معنای الحاق این سرزمین به اسرائیل است که با استناد به مصوبه غیرقانونی کابینه امنیتی خود ادعای مالکیت بر آن را خواهد کرد. درست است که کشور‌های عربی و مجامع بین‌المللی با این مصوبه کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی مخالفت کرده‌اند ولی این رژیم با پشتوانه آمریکا به این مخالفت‌ها اعتنا نخواهد کرد و با بی‌رحمانه‌ترین جنایت‌ها برای اخراج مردم غزه از سرزمینشان اقدام خواهد کرد. این، بخشی از طرح تحقق اسرائیل بزرگ است که صهیونیست‌ها در حال اجرائی کردن آن هستند.

مصوبه خلع سلاح حزب‌الله لبنان که دولت این کشور به دستور آمریکا آن را دنبال می‌کند توطئه خطرناکی را به همراه دارد. شاید افرادی بگویند چرا در یک کشور که ارتش دارد یک گروه مسلح باید وجود داشته باشد؟ بنابراین وجهی ندارد حزب‌الله لبنان خلع سلاح نشود. این نظر در صورتی قابل قبول است که دولت و ارتش لبنان بتوانند به وظیفه حراست از این کشور عمل کنند و مانع تجاوز دشمن شوند. تاریخ نیم قرن اخیر لبنان این واقعیت تلخ را به اثبات رسانده است که نه دولت این کشور چنین اراده و قدرتی دارد و نه ارتش می‌تواند از عهده انجام این وظیفه برآید. به همین جهت بود که حزب‌الله لبنان در دهه ۶۰ تأسیس شد و تجربه نشان داد که فقط حزب‌الله بود که توانست ارتش متجاوز اسرائیل را که تا بیروت پیشروی کرده بود از خاک این کشور بیرون براند و استقلال لبنان را حفظ کند به ویژه آنکه از پشتوانه مردمی گسترده‌ای هم برخوردار است.

نکته مهم‌تر اینست که آمریکا و اسرائیل با اصرار بر خلع سلاح حزب‌الله، توطئه سنگین‌تری را در نظر دارند به اجرا بگذارند. آنها می‌دانند ارتش لبنان نه اراده رویاروئی با حزب‌الله را دارد و نه از چنان قدرتی برخوردار است که بتواند این نیروی باتجربه و کارکشته را خلع سلاح کند. طراحان توطئه خلع سلاح حزب‌الله با این طرح می‌خواهند ارتش لبنان را دچار فروپاشی کنند و لقمه چرب کشوری با موقعیت ویژه لبنان را به راحتی ببلعند. آنها در این مسیر از مصوبه دولت لبنان برای مقابله با حزب‌الله استفاده کرده و لبنان را به عرصه یک جنگ سنگین تبدیل خواهند کرد. روشن است که چنین هرج و مرجی مطلوب‌ترین وضعیت برای رسیدن اسرائیل به اهداف توسعه‌طلبانه‌اش در لبنان است.

از آمریکا غیر از گسترش سلطه خود بر تمام نقاط جهان و حمایت از رژیم تروریستی و جعلی صهیونیستی نمی‌توان انتظار داشت. صهیونیست‌ها هم که در طرح توسعه اسرائیل همواره درصدد گسترش قلمرو نفوذ خود بودند و هستند. بنابراین، دولت‌های منطقه را باید سرزنش کرد که چرا با اتحاد و همبستگی درصدد حفاظت از منافع ملت‌های خود برنمی‌آیند و راه را بر نفوذ آمریکا و رژیم صهیونیستی نمی‌بندند. در این میان، از دولت جمهوری اسلامی ایران به عنوان بزرگ‌ترین کشور منطقه انتظار بیشتری وجود دارد. دیپلماسی ما باید آنچنان قدرتمند باشد که در هیچ زمینه‌ای به بیگانگان مجال دخالت ندهد و با ایجاد وحدت و همبستگی میان دولت‌های منطقه، راه را بر نفوذ قدرت‌های سلطه‌گر ببندد. این، یک رویا نیست، خواسته‌ای منطقی است که با تکیه بر اراده، استفاده از نیرو‌های کاردان و باتجربه و روی آوردن به سیاست همه‌جانبه‌نگر و هوشمندانه قابل تحقق است.