از آوارهای برجای مانده تا مردمان ایستاده با بغض

به گزارش پایگاه خبری تیترنیوز، «سه طبقه تخریب شده از میانه یک برج ۱۵ طبقه»، «طبقات فوقانی تخریب شده از ساختمانی چهار پنج طبقه» و «یک ساختمان فروریخته در میانه دو ساختمان شش طبقه تخریب شده دیگر» در محله‎های ستارخان و بلوار فرحزادی. اینها محل زندگی سه تن از دانشمندان هسته‎ای کشورمان بودند که حداقل آسیب ساختمان‎های مجاورشان، فروریختن شیشه‎هاست اما بعضا از موج انفجار دیوارهایشان شکاف‎های عمیق برداشته، درهایشان کنده شده، ایوان‏هایشان فروریخته و فاقد امکان سکونتند.

تا ۱۰ روز پیش کمتر کسی باورش می‎شد که رییس دانشگاه آزاد اسلامی با آن همه دانشجو؛ ساکن محله‌ای قدیمی با بافتی ۵۰-۴۰ ساله باشد. یا رییس دانشکده مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی که دانش‌آموخته مسکو با تخصص راکتور بوده، در خانه‌ای ۱۲۰-۱۰۰ متری در محله‌ای متوسط از پایتخت زندگی می‎کرده. یا استاد تمامی که او هم تجربه ریاست دانشکده مهندسی هسته‌ای دانشگاه شهید بهشتی را داشته و مقالاتش در زمینه بتن سنگین و مقاومت مکانیکی در سطح جهانی شناخته شده بود؛ ساکن خانه‌ای معمولی بود که شاید در برابر زلزله هم مقاوم نبود چه برسد به بمب‎های اسراییلی. شهیدان محمدمهدی طهرانچی، عبدالحمید مینوچهر و احمدرضا ذوالفقاری با این تراز علمی در هر جای دنیا می‎توانستند زندگی مرفهی داشته باشند اما در ایران چنان ساده زیست بودند که همسایگانشان بعضا بعد از شهادتشان آنها را به عنوان «دانشمند هسته‌ای» شناختند. همسایه‎هایی که عموما ناگزیر از ترک خانه‎هایشان شده‎اند؛ اما چند نفری از آنها هنوز در خانه‎هایی که ایمنی‎شان محل تردید است؛ باقی مانده‎اند. مثل همان پیرزنی که شیشه‎های خانه‌اش به کلی فروریخته و همسایه‎ها برایش نایلون چسبانده‎اند. او که به تنهایی و دور از فرزندان مهاجرت کرده‎اش زندگی می‌کند؛ غروب شنبه ۳۱ خرداد در هشتمین روز از جنگ تحمیلی رژیم صهیونی علیه کشورمان با واکر در مقابل خانه‎اش که طبقه اول از یک ساختمان نیمه مخروبه است، ایستاده بود که متوجه حضور سرزده فرزانه، وزیر راه و شهرسازی شد که از مناطق تخریب شده و نیازمند بازسازی بازدید می‎کرد. حجم آوارهای به‌جا مانده از یکسو و پیام‌های شعارنویسی شده مردم همچون «جانم فدای ایران» روی دیوارهای تخریب شده از سوی دیگر؛ سبب شد تا نخستین کلام وزیر در مواجهه با گشاده‌رویی پیرزن که از او دعوت کرد به خانه‎اش برود؛ این باشد: «شرمنده‌ام»! پاسخ اما شنیدنی‌تر بود. «تو چرا شرمنده باشی؟ اسراییل باید شرمنده باشد! ما هشت سال در برابر عراق مقاومت کردیم و خم به ابرو نیاوردیم؛ این روزها را هم می‌گذرانیم.»  دقایقی میزبان وزیر بود؛ عکس نوه‎هایش را نشان می‎داد و به روزهایی امید داشت که ایران دوباره ساخته خواهد شد و نوه‌های او دوباره به ایران خواهند آمد. خانم میانسال دیگری که از بازنشستگان آموزش و پرورش بود و با همسرش در کانکسی در همان محله تخریب شده زندگی می‎کرد هم به گرمی تنها وزیر زن کابینه را در آغوش گرفت. می‌گفت هنوز موج انفجار در گوش‌هایش است، شب حمله را که توصیف می‌کرد؛ بغضش ترکید؛ موجی از خشم پس از ترس، در صدایش شنیده می‌شد. می‎گفت ماشین پسرش که وسیله امرار معاشش بوده زیر آوار مانده؛ همان‌طور که ماشین دیگر همسایه‌ها هم تخریب شده. از وزیر می‎خواست فکری برای مردمی بکند که در این روزها بیکار شده‎اند و از تامین هزینه‎های زندگی وامانده‎اند. موقع خداحافظی گفت: «به پزشکیان رای دادم و امیدوارم خدا از عمر من کم کند و به او بدهد تا به داد مردم در این روزهای سخت برسد.»
این‌بار وزیر در مواجهه با همدلی مردمی که با غیرتی وصف ناشدنی در چنین شرایطی در مقابل دشمن ایستادگی می‎کنند، بغض کرد و گفت: این همه نجابت شما، ما را شرمنده می‎کند، کار سختی در پیش داریم که شرمنده شما نمانیم. بازدید وزیر از مناطق آسیب‌دیده در جنگ اسراییل با دو دستور مشخص به بنیاد مسکن انقلاب اسلامی و سازمان نظام مهندسی ساختمان به پایان رسید؛ به این شرح که بنیاد مسکن با حضور مالکان و تماس با آنها میزان خسارات مردم را برآورد کند و سازمان نظام مهندسی هم ‌ایمنی سازه‌های مجاور محل‌های تخریب شده را بررسی کند. اما نگرانی‎اش برای خانواده‎هایی که مهمانشان شده بود، ادامه داشت. نصب شبانه شیشه‌های خانه پیرزن و اسکان زوج بازنشسته در یکی از خانه‎های سازمانی، نخستین اقدام عاجل وی برای آنها بود. دیگر اقدامات برای بازسازی مناطق تخریب شده جنگی در روزهای آتی ادامه خواهد داشت.

منبع: اعتماد